Γιατί;

Ω Θεέ μου!
Πως θα περάσει κι απόψε η νύχτα;

Τρέμω που την βλέπω να έρχεται κάθε φορά,

να με καλύψει με το μαύρο της το πέπλο.

Άμοιρος ευθυνών δεν είμαι,

μα μου αξίζει τέτοιο βάσανο μεγάλο;

Και να σκεφτείς λίγο καιρό πριν
-μόλις κάποιες μέρες,

η νύχτα ήταν φίλη μου κι εσύ ιέρειά της,

που μ'άφηνε να εξερευνώ ,
τα άδυτα των αδύτων!


 Πήρες μαζι σου όλα τα όμορφά μου.... χωρίς λέξη .... 

Να σαι καλα ..... οπου κι αν εισαι .....

Πριν αρχίσει τέλειωσε ..σαν όνειρο

Οκτώβρης 2010...

Ξεκίνησε να γράφετε,πάνω στο εκκλησάκι,
λίγη ώρα αφότου έφυγες ,τη Κυριακή το πρωί..

Έφυγες κι έμειναν άδεια τα χέρια μου!

Τα μάτια μου μάταια σ'αναζητάνε...

Τα χείλη μόνα τους ,χωρίς το στόμα σου,

κι όλες οι αισθήσεις μου να με ρωτάνε...

Άραγε το έζησες ή το φαντάστηκες;

Αυτό το τριήμερο υπήρξε στ'αλήθεια; 

Οι βόλτες που κάναμε ,

η ζέστη της σάρκας σου,

τα μάτια που έβλεπα

όταν ξυπνούσα...

Τα πόδια π'ακούμπαγαν 

πάνω στα πόδια μου,

και το κορμί σου

που ιχνηλατούσα..

Οι βέρες που αλλάξαμε 

μέσα στο πάθος μας,

η φωνές που έτρεμαν

τα Ναι σαν είπαν...

Το φιλί που σφράγισε

τα λόγια του όρκου μας,

τα χείλη που έκαιγαν

το κρασί όταν ήπιαν..

  Δεν ήταν όνειρο ,το λέει η ψυχή μου!

Το λέει η βέρα μου που έχω μπροστά μου.

Δεν ήταν γέννημα της φαντασίας μου,

το λένε τα μάτια μου ,το λέει η καρδιά μου!

Το έζησα απόλυτα ,με όλο το είναι μου.

Αυτό το τριήμερο υπήρξε στ'αλήθεια!!!